Przyjrzałam się fotografii na zdjęciu, rysy te same, twarz niby też ta sama, jednak jest spora różnica. Pewnie widać, że to on, jednak prędzej bym stwierdziła, że to... no nie wiem jego brat? Oddałam mu telefon, a on odłożył go na komodę
- Nie rozumiem - Powiedziałam w końcu - Zmieniać się tak z powodu kolegów - Prychnęłam
- Z powodu kobiet - Zaśmiał się cicho
- I tak byłeś uroczy - Wzruszyłam ramionami lekko się uśmiechając
- Serio? - Podniósł jedną brew w niedowierzaniu, czym mnie jedynie rozbawił, nie wiedziałam co go tak bardzo bawiło
- Pewnie, rysy twarzy dalej masz takie samie więc - Przygryzłam lekko dolną wargę - Poza tym, kocham Cię za to jaki jesteś, a nie jak wyglądasz
- Ale wtedy byłem inny - Westchnął
- Po prostu nie odkryłeś swojej prawdziwej natury, inni odkrywają to szybko inni nieco później, normalne - Wzruszyłam ramionami
- A nic nie wiem o Tobie - Zaczął nagle
- A co chcesz wiedzieć?
- Wszystko - Podniósł się na rękach, aby móc na mnie spojrzeć
- No to tak, urodziłam się w Hiszpanii, moi rodzice ciągle tam mieszkają, brat zwiedza świat, nie widziałam go dobry rok, ale piszemy ze sobą i czasami pogadamy przez kamerkę. Już jako mała dziewczyna dawałam się swoim rodzicom we znaki, przyciągam problemy jak magnez, raz zostałam zaatakowana, stary napalony gościu myślał, że jak zaatakuje młodą dziewczynę do dostanie czego chce. Zranił mnie w kark - Podniosłam włosy pokazując mu bliznę - Nie zabiłam go, ponoć w szpitalu przeżył. Kiedy miałam 16 lat zakochałam się w tatuażach i sama sobie zaczęłam je robić, mam kilka, ale to już wiesz - Skończyłam z uśmiechem - Chyba powiedziałam Ci wszystko
Alex?
Brak komentarzy
Prześlij komentarz